Rozdział 2. Jutro potrzebuje dzisiaj

Nasze bazowe słówka, be, have, oraz do, używają dla gramatycznej PRZYSZŁOŚCI formy czasownikowej “will”. Zobrazujmy to sobie.

Możemy w polu FUTURE powiedzieć, we will be, we will have, czy też we will do, ale jak zobrazować samo słówko will?

Dla samego słówka will nie mówimy
*will will.

Porównajmy je dla wszystkich pól czasu.

Odnotowaliśmy w ■ROZDZIALE 1, człowiek ewoluował gramatykę wraz z percepcją dla ziemskiej przestrzeni. Nie ma i nigdy tak naprawdę nie było pod ręką żadnego czwartego czy też niezależnego czasowo wymiaru by budować język. Czas rzeczywisty w którym żyjemy to zawsze nasza TERAŹNIEJSZOŚĆ.

Możemy o przyszłości w czasie rzeczywistym przewidywać, ale nie mamy się jak w nią przenieść, nie mogąc zabrać ze sobą swej przestrzeni; cóż, naszych wymiernych ciał?

Używamy TERAŹNIEJSZYCH form gramatycznych by mówić o przyszłości, a “will” to jedna z owych form któe dają mapować kognitywnie, w umyśle, na rzeczywistą przyszłość.

Codzienne życie pozwala na dość dokładne przewidywania, jak dla jednej osoby, rodziny, czy grupy ludzi, gdy chodzą do szkoły czy pracy. Właśnie z powodu owego życiowego doświadczenia mamy standardowe zastosowania gdzie forma czasownikowa “will”, gramatycznie kształt TERAŹNIEJSZY, mapuje na rzeczywistą przyszłość.

Pewnie byśmy jednak nie powiedzieli że ludzkie życie się sumuje do liczby. Przyszłość nie jest równaniem, a zaczyna istnieć — cały czas — w naszej teraźniejszości. Przyszłość to otwarty kontekst.

Porównajmy nasze bazowe słówka
dla TERAŹNIEJSZOŚCI, PRZESZŁOŚCI, oraz PRZYSZŁOŚCI.

Nasze słówka bazowe to czasowniki. Czasowniki mówią co my robimy bądź co robią inni, czy też co się dzieje. Bonus mówi więcej o ■JĘZYKOWEJ FORMIE oraz ■CZASOWNIKACH.